|
|
OS ÚLTIMOS SECADEIROS DE CONGRO
Na vila de Muxía consérvanse os únicos secadeiros de congro de tódolos que houbo ó longo da Costa da Morte. Este sistema de conservación de peixe que data de moi antigo (xa aparece citado en documentos de principios do século XVII), desaparecido doutros portos, en Muxía aínda está en funcionamento. Na actualidade consérvanse tres secadeiros.
O congro que se cura nestes secadeiros procede de Muxía ou doutros portos próximos. Antigamente pescábase todo neste porto.
Unha vez subastado na lonxa, o congro destinado a ser curado vai para o almacén, lugar onde se prepara, seguindo este proceso:
| 1. Primeiro
faise o esmonifado, que consiste en abrir á metade a cabeza
do congro, facéndolle un oco para colgalo no banco. 2. Ábrese á metade, quítaselle a tripa, a cabeza e parte do espiñazo, operación que recibe o nome de lañado ou rascado. 3. Lávase nos píos en agua de mar. No primeiro pío fáiselle un primeiro lavado e logo no segundo con auga máis limpa dáselle outro lavado. 4. Fánselle os ocos cun coitelo en forma de fouza, de xeito que cando se coloque forme unha especie de rede á que traspase o aire para curalo. 5. Faise o envarado, colocándolle unha cana polos ocos dun extremo á que se lle ata o rabo e a cabeza para que quede estirado ó colgalo. 6. Cólgase nas cabrias, que ven sendo unha estructura de toros verticais e horizontais. O congro fresco colócase na parte máis alta e vaise baixando a medida que vai curando. O último curado realízase no valados de arredor do secadeiro. 7. Faise o embalado, quítanselle-las canas, colócase o congro no molde, prénsase e átase con aramios e por último fanse os fardos de 50,25 ou 10 Kgs. envoltos en arpilleira. Todo o congro que se cura nos secadeiros de Muxía vai destinado a fóra de Galicia, principalmente a zonas de Aragón, Castela e Cataluña. |
|
