ࡱ> LNK@ (bjbjFF .:,,  $. $V V V V V V V V L$N$N$N$N$N$N$$%R (*r$V V V V V r$V V $ V V V L$ V L$ D##V J 0B v\#L$$0$d#,5)Z R5)#5)#V V V V V V V r$r$$ D  PREGN FESTAS DO MAR ANO 2010 Por: Fco. Javier Sar Romero Cando me chamou o alcalde para que fose eu o pregoneiro destas festas, sorprendinme moito, posto que estos menesteres sempre se lle vian ofrecendo xente, polo menos, con mis facilidade de palabra ca nos, os marieiros; pero anda que a facilidade de palabra non sexa o noso molo intentar. Confeso que despois de pensalo, tampouco me disgustou a idea, posto qu qun mellor ca un marieiro para inaugurar estas festas ( . xa iba sendo hora de que cambiara o conto ). Levo uns das pensando no mar o que a dicir para plasmalo nun papel e as non olvidarme; seguro que poda facer un discurso mis bonito pero decidinme por algo mis prctico. Quero que fagamos entre todos un breve repaso pola historia de Muxa e molo facer contestando a tres preguntas: Qunes somos? De nde vimos? A nde vamos? Preguntas que nunca se lle deberan de olvidar a ningun; por moi ben que lle vaia ou deixe de ir. QUEN SOMOS? Pois eu penso que o temos mis que demostrado. Somos boa xente, con dignidade, e con un orgullo.., eu dira que algo especial. Sempre vivimos do mesmo, do noso traballo, do mar, ningun nos regalou nunca nada, anda que algns fai uns anos atrs decan que nos pagaban a fin de mes por non facer nada, ou como me dixeron a min personalmente: por facer festas na lonxa. ( Falamos da poca do PRESTIGE, ah tamn demostramos o que tamos que demostrar). Temos que estar orgullosos, primeiro de ser muxins, e segundo, os que o somos, de ser marieiros. Cando escoito algn compaeiro ou amigo pronunciar a famosa frase, dito ou xa lema: O MEU FILLO OXAL NUNCA FORA MARIEIRO; a mn dome na alma. Os nosos fillos teen que ser marieiros sempre que eles queiran, e ns temos que loitar para que cando eles saian o mar que o fagan nunhas condicins mellores cas nosas, que, o fin e o cabo, foi o que fixeron os nosos antepasados por nos. A verdade e que ltimamente non estamos a pasar moi ben, pois eu penso que estamos a ser perseguidos e devorados por unha poltica pesqueira equivocada e non entendida, dirixida por uns que din ser europeos; e mesmo tempo, sin ser defendidos por outros que din ser polticos espaoles. Pero hoxe, nin o momento nin o lugar para contar penas, nin facer ningn tipo de crticas ou reproches, todo o contrario. DE ONDE VIMOS? Para min, sen lugar a dudas, a pregunta mis importante. Eles foron a base, os pilares de todos nos e de todo o que esta feito. Antes deca que poda facer un discurso mis bonito, ou se cabe mis atrativo, pero a mn hoxe non se me poda pasar esta oportunidade; hoxe teo que facer un recoecemento pblico a qun creo que nunca se lle fixo. (e perdondeme porque seguro que me falta algun). Cando falamos da historia de Muxa, temos que falar do percebe, posto que foi o primeiro medio de vida. Falando do percebe e facndonos a pregunta: de onde vimos?, forza tmonos que acordar do RATA, s do Rata, pois non teen que estar orgullosos nin nada os fillos do Rata. O Rata xa en aqueles tempos saira nas primeiras pxinas dos peridicos saltando polas pedras co truel lombo e o saco dos percebes colgado no costado, toda unha institucin. Orgullosos tamn teen que estar os fillos de: Camilo, Llano, Tonecho, Abelardo, Jos Pazos, Jos Lema, Mario, Manuel, Jos Antonio. Uns anos mis adiante atopmonos coa nasa da langosta, cas volantas, co peixe espada, e mis tarde cos mellores anos de Muxa: O Palangre, cando nos chegaron a comparar, e incluso a chamar: Suiza Pequeo. Si pensamos en todo esto, e facmonos a mesma pregunta, pois tmonos que acordar de: Juan da Rebeirana, Antn e Chucho de frica, Paco de Herminia, Josesito, de Jeremas, Elas, Lolito, Francisquio, Srgido, Jos de Srgido, Joaqun de Blanca, Manolo de Elvira, Aureliano e Tino do Jorrin, Chuchio, Antonio do Cachafeiro, Severino, Do Piloto, de Jos de Mariana, de Luis da Patarica, Vilelia , Juan de Amanda, Lolo de Mariana, Jos de Luminada, Joseito, Mosio, Manolo Mio, Feso, Ramn e Guillermo de Cartamir, Louterio, Soneira, Joaquin o Quillo, Pechecho, Antn, Gelucho e Paco de Angelina; Jos de Isolina, Hiplito e Tonecho, Antn de Blanca, Tonecho, Pepe da Rapa, Campn, Paco de Luca, Bua Vello, Juan Do Bua, Luis Lago, Luis Lema, Ramn Barrientos, Juanito Toba (O Roncoso), Feliciano (Romero), Ramoneu, Juan e Antn da Boleca, O Percha, Joaquin do Casino, O Pulga. . Dos que velaron polos intereses dos marieiros: Joaqun da Plaza e Jorge Toba. .E dos que tiveron menos sorte: Ducho, Antn de Lilita, Teodoro, Moncho e Santiago do Rasquete, Eirn e o fillo, Quicolas, Salvador, Genaro, Maruja, Jos, Santiago, Enrique, e de Polito e o seu fillo Abel. Pero estes non comulgaban con rodas de muio, estes foron os que viron que cando peligraba o pan dos seus fillos, enzarzronse nunha batalla no medio do mar, tipo corsarios, contra unha flota de grandes barcos chamados Bous Franceses; que por certo conseguiron metelos fora (nos hoxe non seramos capaces). Estes foron os que fixeron a famosa Compaa, premiada no ano 1978 por tamn uns franceses que non daban crdito a aquela maravillosa forma de traballar. Un pa todos e todos pa un, eso nada mis que era un ttulo dunha pelcula pero tamn era unha realidade en Muxa. Pa estes franceses xa ramos UNHA GRAN COOPERATIVA, para nos era unha simple Compaa, un pacto entre Cabaleiros. Pero tendes que permitirme recordar a outra xente para mn mis importante ca esta, s outra xente que tampouco foi recoecida nin suficientemente valorada. E falo das nosas nais, as mulleres de todos estes que acabamos de nombrar, elas fixeron de camioneiras, de lonjeiras, de pescadeiras, e anda despois eran as directoras xerais; s directoras xerais; di sempre un amigo meu : AS MULLERES DOS MARIEIROS DE MUXIA SEMPRE FORON AS DIRECTORAS XERAIS !! . E ten toda a razn do mundo, pois eran as que pagaban. Hoxe un director xeral dunha empresa igual a persoa mis importante, e dela depende un cincuenta por cento ou mis que esa empresa funcione ou non. stas funcionaban cojonudamente, nunca se olvidaban de nada, gardaban o papel ou a nota mis insignificante e non a perdan. Hoxe un director xeral seguro que traballa dentro dunha oficina con aire acondicionado e un b silln; elas como oficina tian a caixa ou, no mellor dos casos, a cabina do camin de Rivadulla ou do de Jos Canosa. Hoxe un director xeral seguro que opera con un ou mis ordenadores, elas tian un papel, ou unha libretia, cun bolgrafo que sempre fallaba polo fro que papaban no Muro da Corua, e logo despois chegaban casa, dbannos de comer e educbannos, e anda despois chegaban eles, e si a caldeirada estaba un pouco salada ou sosa o mellor anda tian problemas. A eles moito lle temos que agradecer, pero a elas temos que agradecerlle todo. Tampouco podemos olvidarnos da xente que estubo e est con nos, que non son de Muxa, nin do Axuntamento, nin marieiros, esa xente que leva case toda unha vida traballando no medio de ns, pois eles tamn axudaron e axudan a facer todo esto. E, POR LTIMO, A ONDE VAMOS? Pois a verdade parece que non moi ben; fai poucos das coincidn falando destos temas con un capitn e dxome literalmente: Javier, creo que llevis un rumbo errtico. No te jode?, poise eu penso que polo menos aguantamos o rumbo, e si ste o da dignidade e o do orgullo de sempre, seguro que os nosos fillos algn da falarn de ns da mesma maneira que nos hoxe estamos a falar deles e mis delas, qu cousa mis bonita non?! Dito esto e acabo, gracias Flix por querer que fose eu o pregoneiro destas festas e desta forma acordarnos de todos; e eu poder unha vez mis representalos. Tamn teo que dicirche Flix e ti sbelo, que ns s polticos a estas alturas non lle debemos absolutamente nada, pero a ti s, a ti debmosche canto menos esta maravillosa festa, pois mira que non pasaron alcaldes por aqu nin nada,., pois a ningn se lle ocorreu semellante idea; un fallo, un fallo coma outro calquera. Pero tamn teo que pedirche algo, teo que pedirche que para o ano, no cartel que se anuncian estas festas, que se cambie a foto por un barco ou unha gamela de Muxa. E colorn colorado damos por rematado este conto feito realidade, e damos tamn por inauguradas as festas do mar de Muxa do ano 2010. A PASALO BEN!! Muxa, 7 de agosto de 2010 :;  r 5 6 < D E T U c d -M#$123˻ûûûûӻóÑvkÑhW56CJ aJ  *hhW56CJ aJ  *hW56CJ aJ hWCJ aJ h56CJ aJ  *hh56CJ aJ hd.CJ aJ hCJ aJ hC~CJ aJ hp6CJ aJ hAB7CJ aJ hAB7hAB75CJaJhAB75>*CJ0aJ0hAB7hAB75>*CJ0aJ0):;a  4 5 D T c d $3n & FdhgdAB7dhgdAB7 $dha$gdAB7 $dha$gdAB7( .GHj9!"&9 !v"w"""###dhgdAB7VnwbFG5h^}9<=S !"аਠhAB76CJ aJ hT6CJ aJ hThT6CJ aJ hqCJ aJ hTCJ aJ h |CJ aJ h>CJ aJ hCJ aJ h56iCJ aJ h{:CJ aJ h CJ aJ hC~CJ aJ hCJ aJ hWCJ aJ hyaCJ aJ 0s!!!!u"v"w"#########$$%%B&b&"(A(\(|(((((((ǿ߳υׅυυυυ|pdhAB7hx5CJ(aJ(hAB7hAB75CJ(aJ(hq5CJ(aJ(hxCJ aJ h x56CJ aJ  *hh x56CJ aJ  *h x56CJ aJ  *hAB756CJ aJ h |CJ aJ hAB7CJ aJ hqCJ aJ h xCJ aJ hTCJ aJ hAB7hT56CJ aJ hAB756CJ aJ '#####%%-&.&((((( $dha$gd |dhgdAB7 (((((((Ǽhp6hCJ aJ hThTCJ aJ hAB7hq5CJ(aJ(hqhq5CJaJhq5CJ(aJ(hAB7hAB75CJ(aJ(,1h. A!"#$% @@@ NormalCJ_HaJmH sH tH NAN Fuente de prrafo predeter.RiR  Tabla normal4 l4a ,k, Sin listaLL AB7Texto de globoCJOJQJ^JaJ ::;a45DTcd$ 3 n .GHj9!"&9vw-. 000000@0@0  0 0 0@0@0@00@00@0@000x@00@0@0@00@00@0@000@00@0@0@000x00x0x@0@0@0@0x@0@0@000x@0x@0@0@0@0x@0x@0@00@00@00@0@000000 0xa ^>00^>00 ((#((#&/2DJcehrsyz$+5EILPQVmtx 79:?EMNQ~ 6<HLW[{~"8:TZfkptu}167=AFKRmr !CGHJKM)*2367<SV]dhm.6;>CFY^}  8 ; ] a s x     / ; = A B F K P T a l p      ) 0 > H X \ g l m t   & + , 2 3 5 6 ; > C s w     * + . A D O Q R W b f q y 6?muRZ\dw{ 6=JQdk{+2oy  Z]^cot#FJ_depqxy}.7=?NP_cv{'-HMNSY\]amoy~ ',5:EINOVjp &*7<=BU[\`os  9=JO[ckp %>@AESWhjkopy{~ ,6AFNPX^_d~ $/145?EJ^bhs%&,DJ  '+.278?HLW\]beijov{| +.348=E]`ac"/23:;Edijry~      % G L S \ f k  67IR1 2  333333335c$ 3 HK  [@%h ^`hH.h ^`hH.h pLp^p`LhH.h @ @ ^@ `hH.h ^`hH.h L^`LhH.h ^`hH.h ^`hH.h PLP^P`LhH.[@         )(q>x($d.~.5~3p6AB7{:=yB=a#b#g56inw xy|T_A |'udWp9C~SQ) yaLq(4@ 4OP  @@UnknownGz Times New Roman5Symbol3& z Arial5& zaTahoma"qt&H& ;;!24 3QH)?Lq~Cando me chamou o alcalde para que fose eu o pregoneiro destas festas, sorprendinme moito, posto que estos menesteres sempre s.. Oh+'0(4@LXh t    Cando me chamou o alcalde para que fose eu o pregoneiro destas festas, sorprendinme moito, posto que estos menesteres sempre sand.ndndndNormale.rm12mMicrosoft Word 10.0@f@(Wv=@ ;@xcB՜.+,0h hp|  G. ; : Cando me chamou o alcalde para que fose eu o pregoneiro destas festas, sorprendinme moito, posto que estos menesteres sempre s Ttulo  !"#$%'()*+,-./0123456789:<=>?@ABDEFGHIJMRoot Entry F àBOData 1Table&E)WordDocument.:SummaryInformation(;DocumentSummaryInformation8CCompObjk  FDocumento Microsoft Word MSWordDocWord.Document.89q