| Camiño Xacobeo de Santiago a Muxía: |
No
mapa pódese observa-lo tramo do Camiño que, procedente
de Santiago de Compostela, discorre polo concello de Muxía. O
Camiño que vén de Santiago sepárase na aldea de
Hospital no concello de Dumbría, proseguindo o que vai a Fisterra
por Buxantes e o que vai a Muxía por Dumbría. Neste último,
despois de atravesa-lo río na Pontevella, introdúcese
o peregrino dende Dumbría polo Camiño Real ata Trasufre,
onde se atopa a Capela da Santiña do Espiño. Logo de Trasufre,
despois de atravesa-lo río Castro, tomará o peregrino
o primeiro camiño á dereita (tamén Camiño
Real), chegando así ó lugar de Senande, coa súa
feira (que se celebra o primeiro luns de cada mes) e as súas
casas señoriais con importantes escudos de nobreza. Do campo
da feira proseguimos en dirección a Vilastose, onde se pode ve-la
igrexa cun curioso campanario, separado da mesma.
Saíndo de Vilastose, tras percorrer 300 m. aproximadamente, tomarémo-lo camiño á dereita que vai ata Quintáns, pasando polos seguintes lugares: Cruce da Naca de Eguas e Prado da Rega e Caduzo. En Quintáns visitarémo-la Capela fundada no S. XVII e adicada a San Isidro Labrador e a Santa María da Cabeza, sen esquece-lo cruceiro que se atopa no Campo de Abaixo da vila. De Quintáns saímos pola praza principal (a cal é o símbolo de maior identidade deste lugar) e, pasando polo medio da aldea, retomámo-la ruta en dirección a Pedregás (antigo camiño de peregrinación e procesións locais); ó chegar ó devandito lugar de Pedregás podemos admira-lo seu cruceiro e tamén a curiosa Cerca da Pedra da única casa existente neste lugar, a medio camiño entre Quintáns e San Martiño de Ozón. Nesta última vila admirarémo-la beleza do antigo mosteiro e a súa igrexa románica.
De San Martiño de Ozón prosegue o Camiño por Vilar de Sobremonte, pero o novo ensanche da estrada Berdoias-Muxía volveuno moi perigoso para os viandantes, polo que se impón buscar unha pequena variante que nos fai descubrir fermosas paisaxes mariñas. Polo tanto, tomarémo-lo camiño que leva dende a igrexa de San Martiño de Ozón ata Merexo, proseguindo polo Alto de Vilela ata chegarnos a Os Muíños. O nome deste lugar fai referencia ós moitos muíños que había no lugar, conservándose aínda algúns deles. Na actualidade é o lugar máis poboado da parroquia de Moraime, facendo de centro de comunicacións cara Cee e Fisterra, así como cara a Ponte do Porto.
Dende Os Muíños atravesámo-lo río Negro (o cal desemboca na extensa praia de Area Maior, lugar concurrido na tempada de verán), e subindo unha pequena costa chegaremos ó Mosteiro de San Xiao de Moraime coa súa igrexa románica datada do S. XII. Despois subiremos por Casasnovas ata atravesa-la estrada Berdoias-Muxía, introducíndonos por un camiño que nos levará á capela de San Roque, moi preto do lugar de Chorente.
Aínda que dende sempre o camiño que vai de Moraime a Muxía percorreuse baixando a Carrúa e pasando xunto a Figueiras, a beleza da paisaxe invítanos a caminar xunto ó mar. Deste xeito dende a capela de San Roque baixaremos cara ó mar e chegaremos á praia de Espiñeirido e, tomando un anaco de camiño que rodea o mar, entraremos en Muxía pola praia da Cruz.
No camiño que nos leva á Barca visitarémo-la igrexa románica-mariñeira de Santa María de Muxía, que se atopa nun excelente estado de conservación.
Un camiño empedrado condúcenos en poucos minutos ata o Santuario da Barca. Á nosa dereita, o mar fai brila-las pedras dos acantilados, poboadas de gaivotas, e o congro sécase como unha gran escultura feita de peixe e de vento. Diante dos nosos ollos aparecerá o infinito do océano, o infinito do ceo de Muxía para reflectirse no granito inmemorial e máxico como comezo e final dunha crenza, dunha historia ou, se cadra, dunha lenda que moveu, move e moverá multitudes con fervor, con fe ou coa curiosidade do que descobre a máxica historia dunha Virxe, dunha Pedra.